Liczba pand w rezerwacie spadła ze 145 osobników w 1974 roku do 72 w 1986 roku, podczas gdy liczba ludności wzrosła z 2560 osób w 1975 roku do 4329 w 1998 roku. Mimo ogromnego finansowania ze strony rządu Chin i WWF zarządzanie rezerwatem uznano za porażkę. Do spadku liczebności pand przyczyniły się też inne czynniki: kłusownictwo, surowe wymagania siedliskowe związane z bambusową dietą oraz problemy z rozmnażaniem w niewoli.
W badaniu z 2018 roku wskazano, że spośród dziesięciu najbardziej charyzmatycznych grup zwierząt jedynie panda wielka wykazywała wówczas nieznaczny wzrost liczebności. Autorzy badania zwrócili uwagę na paradoks: powszechne posługiwanie się wizerunkami tych zwierząt wytwarza u odbiorców wrażenie, że są one liczne, przez co maskuje rzeczywisty stopień ich zagrożenia.
Zalety strategii Ochrona gatunku sztandarowego często wymaga ochrony jego siedliska lub rozległego obszaru występowania, dzięki czemu gatunek ten działa niejako jak parasol (nie będąc formalnie gatunkiem osłonowym) dla współwystępujących z nim organizmów, które również korzystają z jego ochrony. Wiele gatunków sztandarowych, jak pandy czy nosorożce, ma duże wymagania terytorialne sprzyjające tworzeniu rozległych rezerwatów.