Panda wielka thumb|Choć panda wielka jest najbardziej rozpoznawalnym gatunkiem sztandarowym, ochrona jej siedlisk bywała oceniana jako mało skuteczna Panda wielka należy do najbardziej rozpoznawalnych gatunków sztandarowych. W literaturze krytykowano jednak niektóre wczesne programy ochrony jej siedlisk, zwłaszcza tam, gdzie nie uwzględniono presji lokalnych społeczności. W latach 1963–1979 pod naciskiem opinii publicznej utworzono dwanaście rezerwatów mających chronić pandy. W 1980 roku rozpoczęło się trwające dwanaście lat partnerstwo między WWF a chińskim ministerstwem leśnictwa, którego celem były badania biologiczne nad pandą. Mimo tych działań populacje pand w rezerwatach nadal malały, a za najważniejszą przyczynę uznano zaniedbanie wpływu działalności lokalnych społeczności.
Najlepiej znanym przykładem takiego zarządzania jest , utworzony w 1962 roku i w 1980 roku uznany za rezerwat biosfery ze względu na bogatą różnorodność biologiczną i populację pand. W rezerwacie żyła już wtedy niewielka społeczność, która wykorzystywała drewno opałowe do przygotowywania posiłków i ogrzewania domów zimą. W ciągu około trzydziestu lat istotnie ograniczyła ona siedlisko pandy.