Gao Yang przeprowadził reformę , zgodnie z którą ziemia w odległości 30 li (ok. 15 km) wokół stolicy stała się należącym do państwa „wspólnym polem” (公田, gongtian) i została rozdystrybuowana pomiędzy urzędnikami i oficerami gwardii pałacowej, należącymi do różnych plemion Tuoba, którzy zostali przesiedleni z dawnej stolicy, Luoyangu. Cała ziemia w odległości mniejszej niż 100 li od stolicy została przydzielona chińskim urzędnikom i oficerom. Podczas gdy te pola zostały rozdzielone zgodnie z rangami urzędniczymi, resztę ziemi rozdzielono w równych częściach pomiędzy ludność cesarstwa. Pomimo to istniały pewne różnice w dokładnych wielkościach przydzielonego pola, o czym świadczy fakt, iż termin „podwójne pole” (倍田, beitian), znany z czasów Północnej Dynastii Wei, przestał być używany. Przy obliczaniu wielkości przydzielanego danemu domostwu pola brano także pod uwagę niewolników (奴婢, ). Podatki, płacone w płótnie i ziarnie, były szacowane podług „jednego łoża” (tj. pary małżonków). Niezamężne kobiety musiały dostarczyć jedynie połowy zwykle wymaganej ilości płótna, tak że wiele osób deklarowało się jako jeszcze niezamężnych.