Recenzja z „New York Tribune”, przedrukowana w „Literary News”, podkreślała rzadkie połączenie kompetencji naukowych i aktorskich w jednej osobie.

W 1886 roku tygodnik „The Theatre” opublikował wywiad z „Harrym” Edwardsem, opisując go jako człowieka lubianego i towarzyskiego, mieszkającego z żoną i służącym Charlie, który służył rodzinie od 17 lat. Dziennikarka zwracała uwagę na mieszkanie wypełnione zbiorami przyrodniczymi, dywanami, porcelaną, meblami, fotografiami i obrazami innych aktorów. Opisała także listy od m.in. Williama Makepeace’a Thackeraya, Charlesa Dickensa, Anthony’ego Trollope’a, Charlesa Darwina i Louisa Agassiza. Edwards mówił, że jedno piętro domu zajmuje kolekcja entomologiczna ubezpieczona na 17 000 dolarów.

Ostatnie lata Dwa lata po ukończeniu przez Alfreda Tennysona cyklu Idylls of the King Edwards i George Parsons Lathrop przystosowali opowieść o Elaine z Astolat i Lancelocie do sceny jako czteroaktową sztukę . Pierwsze publiczne czytanie odbyło się w 28 kwietnia 1887 roku, a Edwards wystąpił jako ojciec Elaine, Lord Astolat. W grudniu tego samego roku sztuka została wystawiona przez zespół A.M. Palmera i odniosła powodzenie sceniczne oraz finansowe.