Reżim liniowy i nieliniowy Na bardzo dużych skalach fluktuacje gęstości są małe i można stosować liniową teorię perturbacji. W tym zakresie poszczególne mody fourierowskie ewoluują w przybliżeniu niezależnie, a porównanie widma mocy z modelem kosmologicznym jest stosunkowo przejrzyste.
Na mniejszych skalach, gdzie galaktyki, grupy i gromady galaktyk tworzą silnie skupione struktury, rozwój staje się nieliniowy. Widmo mocy trzeba wtedy wyznaczać za pomocą symulacji numerycznych, modeli halo albo półempirycznych formuł dopasowanych do symulacji. Nieliniowa ewolucja zwiększa moc na małych skalach i zaciera część prostych zależności znanych z reżimu liniowego.
Znaczenie kosmologiczne Widmo mocy materii pozwala jednocześnie badać warunki początkowe i późniejszą historię wzrostu struktur. Z jego kształtu i amplitudy wyznacza się m.in. gęstość materii, udział barionów, amplitudę fluktuacji, nachylenie pierwotnego widma oraz ograniczenia na masy neutrin.