Te zniekształcenia () trzeba uwzględniać przy przechodzeniu od widma galaktyk do widma materii.
Słabe soczewkowanie grawitacyjne jest bliższe bezpośredniemu pomiarowi całkowitej materii, ponieważ zniekształcenia obrazów odległych galaktyk zależą od zintegrowanej masy wzdłuż linii widzenia. Metoda ta jest szczególnie cenna dla testowania amplitudy fluktuacji i rozwoju struktur, ale wymaga bardzo dokładnej kontroli błędów systematycznych obserwacji oraz wewnętrznych korelacji orientacji galaktyk. W analizach kosmicznego ścinania, takich jak KiDS-1000, wyniki porównuje się między kilkoma statystykami pola soczewkowania, aby sprawdzić, czy ograniczenia kosmologiczne są stabilne względem przyjętej metody analizy.
Współczesne wielkie przeglądy znacznie zwiększyły precyzję tych pomiarów. Spektroskopowy przegląd DESI wyznacza skalę barionowych oscylacji akustycznych z milionów galaktyk i kwazarów, dostarczając jednych z najdokładniejszych pomiarów tej skali oraz ograniczeń na historię rozszerzania się Wszechświata i parametry kosmologiczne. Przeglądy słabego soczewkowania, takie jak Dark Energy Survey, niezależnie ograniczają amplitudę fluktuacji materii wyrażaną parametrem .