W 1740 roku klasztor został obrabowany przez wojsko pruskie. Dobra klasztorne zostały upaństwowione na mocy dekretu króla Fryderyka Wilhelma III w 1810 roku (zob. pruska kasata klasztorów na Śląsku w 1810 roku), nastąpiło częściowe rozproszenie ruchomego wyposażenia, a samo opactwo zlikwidowano w 1834 roku. Budynki klasztoru wykorzystywano na potrzeby katolickiego seminarium nauczycielskiego, a po jego likwidacji znajdowała się tamże państwowa szkoła budowlana do 1945 roku. Kościołem i budynkami klasztornymi do 1952 roku zajmowali się salezjanie. 12 czerwca 1953 roku kościół został wpisany do wojewódzkiego rejestru zabytków (nr rej. L-214/A). Renowacja została przeprowadzona w latach 1964–1970 roku, odsłonięto wówczas malowidła w Kaplicy Krzyża. W 1996 i 1997 roku prowadzono badania archeologiczne, w wyniku tychże badań ustalono, że nigdy nie zbudowano prezbiterium i transeptu. W 2018 roku w kościele prowadzono prace konserwatorskie, podczas których potwierdzono, że kościół pierwotnie był dłuższy;