Odbudowa bądź dokończenie budowy świątyni nastąpiło do 1397 roku, została ona konsekrowana przez poznańskiego biskupa Mikołaja, mogła to być pierwsza konsekracja tego obiektu.
10 kwietnia 1633 roku spalił się gotycki klasztor i kościół, odbudowa po pożarze nastąpiła dzięki fundacji Radosława Miesitschka z Wischkaw (ur. 1598, zm. 1644), ponad ołtarzem znajduje się data 1637 wykonana w drewnie; rozbudowa kościoła to zasługa jego synów Jana Ernesta oraz Zygmunta Fryderyka. Empora kolatorska została dobudowana w 1680 roku, a w 1690 roku wzniesiono drewnianą dzwonnicę, zachowaną do dziś; w 1692 roku dobudowano zakrystię. W 1722 roku kościół został uszkodzony przez pożar. Nastąpiła po nim gruntowna przebudowa konwentu. Dzisiejszy barokowo-klasycystyczny wygląd świątyni uformował się pod koniec XVIII wieku, za przebudowę był być może odpowiedzialny królewski architekt Karol Marcin Frantz. Wnętrze zostało zbarokizowane w XVIII wieku na tyle silnie, że nie dostrzegano jego cech gotyckich z XIX wieku, arkady pomiędzy nawami przekształcono z ostrołukowych na półokrągłe. Zbudowano wówczas zachodnią fasadę z dwoma wieżami, dobudowano kaplicę północno-zachodnią oraz zostało odbudowane obejście chóru. Pierwotna fasada została zniszczona, a w górnej arkadzie, która otwiera się na nawę umieszczono organy.