Wniosek został poparty przez dowódcę 12 Dywizji Piechoty, pułkownika Mariana Januszajtisa i dowódcę 6 Armii, generała porucznika Wacława Iwaszkiewicza, a później zatwierdzony przez Naczelnego Wodza.
15 lipca 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu majora, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera. 1 czerwca 1921 przebywał w sanatorium w Hołosku, a jego oddziałem macierzystym był nadal 51 pp. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu majora ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 280. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W lipcu tego roku został zatwierdzony na stanowisku dowódcy batalionu. W 1923 pełnił obowiązki dowódcy batalionu sztabowego 51 pp, który stacjonował w Brzeżanach. Od następnego roku dowodził I batalionem. 12 kwietnia 1927 prezydent RP nadał mu stopień podpułkownika z dniem 1 stycznia 1927 i 11. lokatą w korpusie oficerów piechoty. W maju tego roku został przeniesiony do 12 pułku piechoty w Wadowicach na stanowisko zastępcy dowódcy pułku. Z dniem 1 maja 1932 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Kołomyja I w celu odbycia praktyki poborowej. W grudniu 1932 został przeniesiony do Powiatowej Komendy Uzupełnień Modlin na stanowisko komendanta. W grudniu 1933 kierowana przez niego jednostka została przeniesiona do Płońska i przemianowana na PKU PłońskDz. Rozk. MS Wojsk.