Zabiwszy ich załogi i pozwalając kompaniom na ponowny marsz naprzód, ponownie zajął opuszczone i już zajęte przez wroga pozycje i zmusił wroga do całkowitego odwrotu”. Awansował na porucznika i sztabskapitana. W lipcu 1917 został przeniesiony do 3 dywizjonu artylerii ciężkiej specjalnego przeznaczenia na stanowisko starszego oficera 2 baterii.
Po rewolucji październikowej wstąpił do 1 polskiego pułku zapasowego w Moskwie.W grudniu 1917 jako ochotnik wyjechał przez Murmańsk do Armii Polskiej we Francji. Po przeszkoleniu objął dowództwo 6 kompanii instrukcyjnej w Ussy, z której następnie został sformowany I batalion 3 pułku instrukcyjnego. Z tym pułkiem wiosną 1919 przybył do Polski. We wrześniu tego roku został przeniesiony do batalionu zapasowego 51 pułku piechoty. W grudniu 1919 wyjechał na front bolszewicki, gdzie objął dowództwo III batalionu 51 pp. Od 15 marca do 30 kwietnia 1920 dowodził czasowo 51 pułkiem piechoty, po czym ponownie III baonem. Wyróżnił się 27 kwietnia 1920 dowodząc pułkiem w boju pod Bucniami. 15 maja 1920 dowódca 24 Brygady Piechoty, podpułkownik Mieczysław Linde sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari.