Odszedł z dydaktyki w czerwcu 2005 roku, kontynuując jednak badania.

Na Penn State Voight był związany także z Wydziałem Inżynierii Mineralnej uczelni i prowadził zajęcia z geologii fizycznej, mechaniki materiałów geologicznych oraz wulkanologii. W trakcie kariery wykładał również jako profesor gościnny na Politechnice w Delfcie w Holandii w 1972 roku, pracując pod kierunkiem . Pełnił też funkcję profesora wizytującego na University of Toronto w 1973 i na Uniwersytecie Kalifornijskim w Santa Barbara w 1981. Jako profesor emerytowany Penn State zainicjował noszący jego nazwisko fundusz wspierający kształcenie specjalistów od zagrożeń wulkanicznych z krajów rozwijających się.

Praca i badania wulkanologiczne Pierwsze zlecenia mały|Voight trafnie przewidział zawalenie się wybrzuszenia, które spowodowało erupcję Mount St. Helens 18 maja 1980 roku|alt=Kłębiasta chmura gazów wulkanicznych wydobywająca się z wulkanu Mount St. Helens 18 maja 1980 roku W latach 1971–1973 Voight pracował dla . W 1978 roku wydał pod swoją redakcją pierwszy tom dwutomowego dzieła o osuwiskach skalnych i lawinach . Po ukazaniu się drugiego tomu w 1979 roku dzieło stało się punktem odniesienia w badaniach lawin i innych form ruchów masowych.