Na miesiąc przed erupcją Mount St. Helens w 1980 roku do Voighta zwrócił się , pracownik United States Geological Survey (USGS) z biura w Vancouver w pobliżu góry. Crandell poszukiwał ekspertyzy Voighta dotyczącej osuwisk, licząc, że wypowie się on na temat narastającego wybrzuszenia o długości około 82 m, które pojawiło się na północnej ścianie góry. W raporcie dla Crandella i jego współpracowników Voight stwierdził, że wybrzuszenie może ulec destabilizacji i spowodować zawalenie się całego północnego sektora wulkanu. Zasugerował rozpoczęcie monitorowania tempa ruchu wybrzuszenia, obawiając się, że zawalenie może wywołać erupcję. Doradzał też zatrudnienie miejscowego geodety do wykonania pomiarów, co spotkało się z niechętną reakcją części geologów. Wkrótce potem Voight opuścił górę i wrócił do prowadzenia zajęć na Penn State. Przed erupcją przesłał do USGS pełny raport podsumowujący swoje przewidywania i opisujący pęknięcie wybrzuszenia oraz zawalenie się północnej strony góry, po którym nastąpiłaby gwałtowna erupcja. Po trzęsieniu ziemi o magnitudzie 5,1, którego epicentrum znajdowało się bezpośrednio pod północnym stokiem i które wywołało osunięcie się tej części wulkanu, Mount St. Helens wybuchł, powodując śmierć 57 osób i straty w wysokości 1,1 miliarda dolarów.