Podczas kryzysów erupcyjnych Merapi w latach 2006, 2010 i 2020–2021 wspierał radą indonezyjską służbę wulkanologiczną i USGS.

W kwietniu 1989 roku Voight wrócił do Kolumbii, na wulkan Galeras, po tym, jak skontaktowało się z nim . Mieszkańcy Pasto, położonego u stóp wulkanu, zaniepokoili się dochodzącymi z Galeras hałasami i wstrząsami. Choć Galeras okazał się znacznie łatwiejszy do zdobycia niż Nevado del Ruiz, na krawędzi jego krateru stała stacja łączności, której teren zabezpieczono minami lądowymi przed oddziałami partyzanckimi. Wraz z geologiem USGS Dickiem Jandą Voight sporządził , na której kilka zamieszkanych obszarów uznano za potencjalnie zagrożone. Zanim Voight opuścił Galeras, doszło do nieoczekiwanej erupcji freatycznej, której on i jego zespół nie przewidzieli, lecz która nie spowodowała szkód.

Po przeanalizowaniu danych o deformacji z dnia poprzedzającego erupcję Voight odkrył, że nie wystąpiło żadne przyspieszenie procesu deformacji. Zastrzegł, że dotyczy to przynajmniej tego jednego przypadku, i ocenił, że przy erupcjach freatycznych metoda pomiaru deformacji może być nieprzydatna.