Późniejsze badania Gdy Voight rozpoczął badania na wulkanie Merapi na Jawie w Indonezji w 1988 roku, wulkan ten był wówczas słabo rozpoznany w międzynarodowej literaturze wulkanologicznej. Pominięto go w wydanej w 1981 roku przez Smithsonian Institution publikacji , mimo że okolica była gęsto zaludniona – na zboczach wulkanu mieszkało w 1996 roku blisko milion ludzi. Voight zainstalował przyrządy rejestrujące ruchy wewnątrz wulkanu i szkolił miejscowych naukowców w zakresie monitorowania wulkanów. W lipcu 1989 roku uzyskał z Wydziału Łagodzenia Zagrożeń Naturalnych i Antropogenicznych grant w wysokości 250 tys. dolarów na swój projekt przewidywania erupcji Merapi.
Gdy fundusze się wyczerpały, tymczasowo przerwał badania. Erupcja wulkanu w 1994 roku wywołała lawiny piroklastyczne, które zabiły 63 osoby, w tym gości ceremonii weselnej. Wracając na Merapi w następnym roku, Voight porównał dane dotyczące ofiar śmiertelnych i osób, które przeżyły, w tym rozległość oparzeń, noszoną odzież oraz uszkodzenia płuc. Doszedł do wniosku, że ochronna odzież z długimi rękawami oraz maski zwiększają szanse przeżycia w razie kontaktu z aktywnością eruptywną.