Cytowane w: Roger Pearse, , 21 stycznia 2013..
Chociaż podział na rozdziały stał się niemal uniwersalny, czasami publikowano wydania Biblii bez niego. Takie wydania, które zamiast tego zazwyczaj wykorzystują kryteria tematyczne lub literackie do podziału ksiąg biblijnych, obejmują Johna Locke'a (1707)Londyn: Awnsham i John Churchill, 1707., Alexandra Campbella (1826)1826; repr. Nashville: Gospel Advocate Restoration Reprints, 2001., czternastotomowe Daniela Berkeleya Updike'a, Richarda Moultona (1907)Nowy Jork: Macmillan, 1907., Ernesta Sutherlanda Batesa (1936)Nowy Jork: Simon and Schuster, 1936., (2007) wydane przez International Bible Society (Biblica), pięciotomową Adama Lewisa Greene'a (2014) oraz (2016) od Crossway Books.
Wersety Od co najmniej 916 roku Tanach zawierał rozbudowany system wielu poziomów podziału na sekcje, akapity i frazy, które były wskazywane w masoreckiej wokalizacji i znakach kantylacji. Jednym z najczęstszych z nich był specjalny rodzaj interpunkcji, sof pasuk, symbol kropki lub końca zdania, przypominający dwukropek (:) w angielskiej i łacińskiej ortografii. Wraz z pojawieniem się prasy drukarskiej i tłumaczeniem Starego Testamentu na język angielski, dokonano wersyfikacji, które w przeważającej mierze odpowiadają istniejącym podziałom zdań w języku hebrajskim, z kilkoma odosobnionymi wyjątkami.