Znaczenie teologiczne thumb|Dysputa Jezusa z faryzeuszami, ilustracja Gustave’a Doré’a. Kardynał Grzegorz Ryś w swoim komentarzu do tego fragmentu podkreśla, że postawa faryzeuszów jest w istocie wyrazem głębokiej niewiary i bałwochwalstwa. Żądanie od Boga dowodów oznacza odrzucenie wiary opartej na zaufaniu do Jego Słowa. Zamiast odczytywać dawane im nieustannie przez Boga „znaki czasu”, faryzeusze pozostają na nie ślepi, ograniczając swoje poznanie jedynie do świata doczesnego (co obrazuje przywołana umiejętność przewidywania pogody). Kardynał zwraca uwagę, że taka roszczeniowa postawa wobec Boga działa według Jezusa jak „kwas”, przed którym surowo ostrzega On swoich uczniów, gdyż niewiara i żądanie cudów potrafi niepostrzeżenie zakwasić i zniszczyć całe duchowe życie człowieka. W tym kontekście antytezą zepsutego „kwasu” faryzeuszów jest biblijne wezwanie do bycia człowiekiem „przaśnym” (czystym, niezepsutym). Odnosi się to bezpośrednio do starotestamentowego nakazu spożywania chlebów przaśnych, ustanowionego m.in. przy odnowieniu przymierza na Synaju: „Zachowaj Święto Przaśników;