Ks. prof. Mariusz Rosik zauważa, że odniesienie do „trzech dni” wpisuje się w żydowskie przekonanie, iż Bóg nie pozostawia sprawiedliwego w ucisku dłużej niż trzy dni, co znajduje swoje oparcie m.in. w Księdze Ozeasza (Oz 6,1-2): „Po dwu dniach przywróci nam życie, a dnia trzeciego nas dźwignie”. Dodatkowym aspektem historyczno-apologetycznym znaku Jonasza w ujęciu Mateusza jest opisane tylko w tej Ewangelii postawienie straży przy grobie Jezusa (Mt 28,11-15). Paradoksalnie to właśnie owi żołnierze, pilnujący grobu z nakazu żydowskich arcykapłanów, stali się pierwszymi i niespodziewanymi świadkami ostatecznego „znaku Jonasza” – pustego grobu i Zmartwychwstania.
Znak miłosierdzia względem nieprzyjaciół Kluczowym elementem teologii „znaku Jonasza” jest uniwersalizm i niezgłębione miłosierdzie Boga, które przekracza ludzkie uprzedzenia. Niniwa była stolicą Asyrii – okrutnego mocarstwa niszczącego państwo Izraelitów, a zatem dla Jonasza była symbolem największego wroga. Posłanie tam żydowskiego proroka było dowodem na to, że Bóg kocha również swoich nieprzyjaciół. Jonasz buntuje się i ucieka, gdyż – jak zauważa jezuita Dariusz Piórkowski – „doskonale zdawał sobie sprawę, że Jahwe pragnie ocalić to pogańskie miasto.