W przeciwieństwie do innych proroków, którzy uciekali ze strachu przed porażką swej misji, Jonasz uciekał z obawy przed jej... sukcesem i Bożym przebaczeniem”.
Późniejszy gniew Jonasza o uschnięty krzew rycynusowy, pod którym chronił się przed słońcem pustyni (Jon 4,6-11), ostatecznie obnaża absurd jego postawy. Jonasz rozpaczał z powodu utraty zwykłej rośliny, przy której nie napracował się ani trochę, a jednocześnie odmawiał Bogu prawa do zlitowania się nad stu dwudziestoma tysiącami mieszkańców Niniwy. Postawa Jonasza jest figurą postawy faryzeuszów z Ewangelii, którzy nie potrafili zaakceptować miłosierdzia, jakim Jezus obdarzał celników i grzeszników.
Znak prostoty Słowa i autentycznego świadectwa Interpretacja eksponowana zwłaszcza przez św. Łukasza kładzie akcent na proroka jako żywy znak wzywający do nawrócenia. Przepowiadanie Jonasza w Niniwie było niezwykle krótkie – w języku hebrajskim składało się zaledwie z pięciu słów (ʿôd ʾarbaʿîm yôm wə-nînəwê nehpāket – „Jeszcze czterdzieści dni, a Niniwa będzie zburzona”). Mimo braku spektakularnych cudów, to proste Słowo Boże doprowadziło do bezprecedensowej pokuty całego miasta, od króla aż po zwierzęta. Według kard.