Grzegorza Rysia to sam Jonasz był uwiarygodnieniem swoich słów – człowiek, który dosłownie przeszedł przez śmierć i ocalenie we wnętrzu ryby, był naocznym dowodem Bożego działania.

Dla faryzeuszów domagających się widowiskowych dowodów, „znak Jonasza” jest wezwaniem do posłuszeństwa prostemu Słowu Bożemu. Jezus zestawia ich postawę z wiarą Niniwitów i Królowej z Południa (Królowej Saby), którzy dostrzegli działanie Boga w znakach mniejszych (Jonasz, mądrość Salomona). Ojcowie Kościoła (m.in. św. Ambroży, Teofilakt z Ochrydy, Beda Czcigodny, św. Jan Chryzostom) postrzegali ów fragment jako profetyczne ostrzeżenie: obcy (poganie), którzy uwierzyli Słowu, „powstaną na sądzie” i oskarżą tych, którzy odrzucili wcielonego Syna Bożego – Kogoś, kto jest „czymś więcej niż Jonasz i Salomon”.

Ostatecznym uwiarygodnieniem Chrystusa jako znaku jest dobrowolna ofiara z własnego życia na krzyżu (Golgota), w opozycji do Jonasza, który wypełniał wolę Boga pod przymusem.

Zobacz też Ewangelia wg św. Mateusza 16,2b–3 Księga Jonasza Mesjasz Zmartwychwstanie Jezusa Kompleks Jonasza

Przypisy

Kategoria:Teologia biblijna Kategoria:Biblistyka