Stał się również bywalcem salonów krakowskich, co zaowocował tym, że w czerwcu 1897 roku przemawiał na pogrzebie aktorki Antoniny Hoffmann.

Znajomość z Wyspiańskim stała się na tyle zażyła, że dramaturg odczytywał Stępowskiemu swoje utwory przed przekazaniem ich do teatru lub do druku. Aktor wystąpił w wielu prapremierach sztuk Wyspiańskiego m.in. Warszawianki (26 listopada 1896), Lelewela (20 maja 1899), Wesela (16 marca 1901, wystąpił w roli Dziada) i Bolesława Śmiałego (7 maja 1903). Szczególna rola przypadła mu podczas prapremiery dramatu Wyzwolenie w dniu 28 lutego 1903 roku, ponieważ pojawiającą się w sztuce postać Starego Aktora Wyspiański zadedykował właśnie jemu. Stępowski wystąpił w przestawieniu w trzech rolach: Starego Aktora, Kaznodziei i Maski VI. Ponadto dramaturg zadedykował aktorowi trzy swoje utwory poetyckie: Wierszyk wakacyjny, Gdy przyjdzie mi ten świat porzucić... oraz Niech nikt nad grobem mi nie płacze....

Po śmierci Wyspiańskiego w 1907 roku, Stępowski nadal występował w premierach jego sztuk (Zygmunt August, Noc listopadowa 1908, Sędziowie 1909, Legion 1912). W 1907 roku prowadził zespół amatorski w Tymbarku, a 1912 roku obchodził w Krakowie jubileusz czterdziestolecia pracy aktorskiej.