Inne podejście prezentowali , i , którzy uważali, że „chrafstra” w tym fragmencie oznacza „złowrogie bestie” (). Nie chodzi tutaj jednak tylko o ludzi niezgadzających się z Zaratusztrą, ale także o bogów, których odrzucenie postulował – czyli dewów. Wobec tego koniec strofy nie jest tłumaczony jako refleksja nad możliwością nawrócenia błądzących/złych ludzi. W pracy Humbacha i Ichaporii z 1994 roku powtarza się ta interpretacja. Powtórzył ją także Skjærvø w tłumaczeniu fragmentów pism zaratusztriańskich w 2011 roku.

Odmienne widział tę sprawę , u którego „chrafstra” oznacza „zajadły” () i odnosi się do języka modlitwy przez którą wierni podporządkowują się bóstwu. Insler uważał, że słowo to pierwotnie oznaczało żarliwość i zażartość. W kontekście religijnym odnoszono je do bogów (konkretnie dewów). Po ich odrzuceniu przez wspólnoty zaratusztriańskie słownictwo związane z dewami zaczęło się źle kojarzyć, dlatego chrafstra w Młodszej Aweście zostało przeniesione na złe zwierzęta. Podobnego zdania byli i , których tłumaczenie to „straszny język” (), jakim wypowiada się mantrę.