Większość badaczy jednak nie przesądzała sprawy i ograniczyła się do tłumaczeń, które można rozumieć na kilka sposobów. Humbach, Elfenbein i Skjærvø pisali o „zajadłych bestiach” (). Według nich mogło chodzić o niebezpieczne dla ludzi zwierzęta. Humbach powtórzył tę wersję w tłumaczeniu z Faissem i Ichaporią. Identycznie tłumaczył Insler, a bardzo podobną wersję podawał Duchesne-Guillemin („drapieżne zwierzęta” – ). Taraporewala tłumaczył termin jako „występni/niegodziwi” (), a Darmesteter pisał o „dzikich bestiach” ().

Widewdad W tzw. Młodszej Aweście termin chrafstra ma już wyraźnie ustalone znaczenie i odnosi się do części zwierząt uważanych za szkodliwe lub odpychające. Obejmuje przede wszystkim płazy, gady, robaki, skorpiony, pająki i insekty. Część Młodszej Awesty znana jako „Prawo przeciwko dewom” () wymienia następujące zwierzęta jako chrafstra: wąż pełzający na brzuchu, wąż o psim kształcie/jaszczurka, żółw lądowy, żaby żyjące na lądzie, żaby żyjące w wodzie, mrówki niosące ziarno, małe mrówki żyjące na drzewie, robaki gnojowe, muchy.