W 1943 zaangażował się w partyzancki ruch oporu przeciw okupacji faszystowskiej. W czasie wojny nadal pisał poezję, łącząc doświadczenie osobiste z tematyką wojenną i zbiorową. Pod koniec 1944 ukazał się jego debiutancki tom Pesni, uznawany za jedną z książek otwierających powojenny rozwój literatury macedońskiej w skodyfikowanym języku literackim.
Po II wojnie światowej działał w życiu literackim, wydawniczym i kulturalnym Socjalistycznej Republiki Macedonii. Pracował jako redaktor i był związany m.in. z wydawnictwem „”, w którym pełnił funkcję redaktora naczelnego. Działał również w organizacjach pisarskich i translatorskich. Był jedną z osób zaangażowanych w powstanie Strużańskich Wieczorów Poezji, międzynarodowego festiwalu poetyckiego organizowanego w Strudze.
W 1967 został jednym z członków założycieli Macedońskiej Akademii Nauk i Sztuk. Rok później wybrano go na członka korespondenta Serbskiej Akademii Nauk i Sztuk, a w 1976 został jej członkiem zagranicznym. W 1970 otrzymał , należącą do najwyższych wyróżnień w dziedzinie nauki i sztuki w dawnej Jugosławii.