W 1971 został mianowany ambasadorem Jugosławii w Senegalu. Pobyt w Afryce znalazł odbicie w jego późniejszej twórczości, zwłaszcza w tomie Pesna na crnata żena (Песна на црната жена), za który otrzymał Nagrodę Braci Miładinowów na Strużańskich Wieczorach Poezji. Po powrocie w 1975 do Macedonii był związany z instytucjami odpowiedzialnymi za kontakty kulturalne z zagranicą.
Zmarł 20 kwietnia 1982 w Skopje w wyniku choroby. W latach 1945–1950 był żonaty z Błagorodną, z którą miał syna (1948–2000). Z drugiego małżeństwa, ze Swetłaną, miał córkę Jasminę (ur. 1960).
Twórczość Wczesna twórczość Szopowa wyrastała z doświadczeń wojennych, partyzanckich i społecznych, lecz od początku silnie zaznaczał się w niej ton osobisty. W jego poezji wydarzenia historyczne i patriotyczne były zwykle przedstawiane przez pryzmat indywidualnego doświadczenia, pamięci, cierpienia i utraty.
W latach 50. Szopow zaczął odchodzić od dominujących po wojnie wzorców literatury zaangażowanej i socrealistycznej. Tomy Stihowi za makata i radosta (Стихови за маката и радоста) oraz Slej se so tiszinata (Слеј се со тишината) uznawane są za ważny etap przemiany jego poetyki i szerzej – rozwoju nowoczesnej poezji macedońskiej.