W późniejszych książkach, zwłaszcza w takich jak (Небиднина) i Gledacz wo pepełta (Гледач во пепелта), jego poezja stała się bardziej symboliczna, egzystencjalna i medytacyjna.
Do najważniejszych motywów jego twórczości należą milczenie, nieistnienie, ciało, choroba, śmierć, ziemia rodzinna, ogień, światło, popiół oraz napięcie między doświadczeniem jednostki a losem zbiorowym. W opracowaniach poświęconych jego poezji podkreśla się, że jego twórczość jest zakorzeniona w Macedonii, ale zarazem dąży do wymiaru uniwersalnego.
W polskim artykule poświęconym przekładom jego poezji wskazano na wizjonerski charakter obrazowania Szopowa, obecność symboli związanych z macedońską ziemią oraz archetypów służących wyrażaniu doświadczeń jednostkowych i zbiorowych.
Znaczenie literackie Szopow należy do pokolenia twórców, które po II wojnie światowej współtworzyło nowoczesną literaturę macedońską w języku literackim. Jego debiutancki tom Pesni miał znaczenie nie tylko literackie, lecz także kulturowe, ponieważ ukazał się w okresie kształtowania macedońskiego życia instytucjonalnego i wydawniczego.