W rozwoju poezji macedońskiej ważne było jego przejście od liryki wojennej i społecznej do poezji o charakterze bardziej nowoczesnym, skupionej na języku, symbolu, egzystencji i doświadczeniu wewnętrznym. Tomy Nebidnina i Gledacz wo pepełta bywają wskazywane jako utwory istotne dla modernizacji macedońskiego języka poetyckiego.
Szopow był również ważną postacią życia literackiego jako redaktor, tłumacz, działacz organizacji pisarskich oraz współtwórca międzynarodowych kontaktów poetyckich Macedonii. Jego aktywność łączyła twórczość poetycką z działalnością instytucjonalną, translatorską i dyplomatyczną.
Wybrane dzieła Pesni (Песни, 1944) Pruga na mładosta (Пруга на младоста, 1946) Na Gramos (На Грамос, 1950) So naszi race (Со наши раце, 1950) Stihowi za makata i radosta (Стихови за маката и радоста, 1952) Slej se so tiszinata (Слеј се со тишината, 1955) Wetrot nosi ubawo wreme (Ветрот носи убаво време, 1957) Nebidnina (Небиднина, 1963) Radźańe na zborot (Раѓање на зборот, 1966) Jus-uniwerzum (Јус-универзум, 1968) Gledacz wo pepełta (Гледач во пепелта, 1970) Pesna na crnata żena (Песна на црната жена, 1976) Drwo na ridot (Дрво на ридот, 1980)