Podczas wcześniejszej wspólnej wizyty na wyspie Glicken i japoński wulkanolog Kazu Nakamura podejrzewali, że jednostka ta powstała częściowo z osadów laharów, a częściowo z osadów lawin rumoszu. W chwili śmierci Glicken przygotowywał się do prac terenowych na wyspie. Na krótko przed śmiercią Glicken otrzymał od Tokijskiego Uniwersytetu Metropolitalnego propozycję stałej posady naukowej, o jaką starał się od lat.

Unzen wznowił aktywność erupcyjną w listopadzie 1990 roku, po 198 latach uśpienia. W kolejnych miesiącach dochodziło do sporadycznych erupcji, a pod koniec maja 1991 roku rząd ewakuował okoliczną ludność. Przed wspólnym przyjazdem na Unzen Glicken zawiadomił Krafftów o aktywności wulkanicznej w Japonii „wartej przyjazdu”, rezygnując z zaplanowanej wyprawy na Bandai, by móc obserwować na Unzen rzeczywiste spływy piroklastyczne. 2 czerwca 1991 roku Glicken przybył na górę z Katią i Maurice’em Krafftami, francuskimi wulkanologami, którym służył jako miejscowy przewodnik i tłumacz. Następnego dnia cała trójka weszła w strefę zagrożenia u podnóża wulkanu, zakładając, że ewentualne groźne spływy piroklastyczne skręcą wraz z doliną i bezpiecznie ich ominą. Jeszcze tego samego dnia zawaliła się kopuła lawowa i w dół doliny ruszył rozległy spływ z prędkością około 100 km/h.