Po uzyskaniu doktoratu w 1986 roku Glicken zastosował metody wypracowane na Mount St. Helens do badań lawin rumoszu skalnego przy innych wulkanach: na Mount Shasta w Kalifornii, Papandayan w Indonezji, Augustine na Alasce oraz w Japonii. Uznał, że erupcja Bandai była pod wieloma względami podobna do katastrofalnej erupcji Mount St. Helens z 1980 roku, a przy okazji odkrył dwa nieznane wcześniej osady po wybuchach () towarzyszące lawinom rumoszu – na Augustine i Bandai. W 1986 roku uczestniczył w amerykańskim programie w Indonezji, podczas którego uczył tamtejszych wulkanologów rozpoznawania lawin rumoszu skalnego – istotnego zagrożenia przy indonezyjskich wulkanach.

mały|left|Wulkan Unzen w Japonii (1994) – kopuła lawowa i spływy piroklastyczne w dolinie Mizunashi Od listopada 1986 do lipca 1988 roku Glicken był amerykańskiej na Uniwersytecie Tokijskim, gdzie badał głównie wulkany Bandai i Usu. Związany był wówczas z tamtejszym . W sierpniu 1990 roku wrócił do Japonii jako stażysta podoktorski , a pobyt ten finansował grant NSF w ramach japońskiego programu stypendiów podoktorskich JSPS. Zaangażował się tam w badania nad wulkanem Unzen. Głównym przedmiotem jego ówczesnych badań była jednak wyspa . Badał tam jednostkę stratygraficzną, czyli wyodrębniony zespół warstw skalnych.