Dodatkowym czynnikiem obniżającym skuteczność akcji w stolicy był wcześniejszy, trzyletni okres prywatnej odbudowy.

17 czerwca 1948 roku został powołany Społeczny Fundusz Odbudowy Stolicy (SFOS), podlegający Komitetowi Wykonawczemu Naczelnej Rady Odbudowy m. st. Warszawy, a ogólny nadzór nad jego działalnością sprawował Minister Administracji Publicznej w porozumieniu z ministrami Ziem Odzyskanych i Odbudowy. Początkowo była to działalność propagandowa i informacyjna, relacjonująca postępy w odbudowie stolicy i przedstawiająca plany nowych inwestycji oraz inicjowania i organizowania akcji zbiórkowych pieniędzy, jak i darów rzeczowych.

Sukces Zimowej Akcji Rozbiórkowej zachęcił ministerstwo do powtórzenia akcji w kolejnym okresie zimowym i rozszerzenia jej na pozostałe poniemieckie miasta leżące na Pomorzu i Śląsku. W grudniu 1948 roku powołano instytucję Komisarza Zimowej Akcji Rozbiórkowej, którym został architekt Antoni Olszewski. Druga akcja miała trwać do wiosny 1949 roku, jednak była kontynuowana przez kolejną dekadę. W kolejnym planie, tym razem sześcioletnim (właśc. Plan Rozwoju Gospodarczego i Budowy Podstaw Socjalizmu, 1950–1955), skoncentrowanym na nowym budownictwie, prace rozbiórkowe i pozyskiwanie cegły stały się jedną z oficjalnie przyjętych metod „produkcji” materiałów budowlanych.