Elementy skarbu Skarb składa się z 4212 żelaznych grzywien o łącznej wadze około 3630 kg. Pojedyncza grzywna miała formę długiej sztabki żelaznej, z jednym końcem ukształtowanym w liściowate, siekieropodobne ostrze, a drugim zakończonym niewielkim otworem o rozklepanych ściankach bocznych i rozszerzonym obuchu. Większość egzemplarzy wykuto z jednego kawałka metalu, część natomiast wykonano z dwóch różnej wielkości części łupki żelaznej, niekiedy z kilku lub kilkunastu płatów metalu. Archeologiczne i radiowęglowe datowanie depozytu wskazuje na drugą połowę IX wieku.

Na wytop żelaza potrzebnego do wykonania skarbu z Kanoniczej zużyto przypuszczalnie nawet około 900 tys. m³ drewna opałowego oraz 27–30 ton rudy. Produkcja ta wymagała setek mielerzy do wypalania węgla drzewnego, dziesiątek stosów do prażenia rudy i łącznie od 20 do 30 tysięcy roboczodniówek, co stanowi nakład pracy porównywalny z budową niewielkiego grodu.