Antoni Żuk (ur. 13 czerwca 1893 w Sąsiadowicach, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – major piechoty Wojska Polskiego, ofiara zbrodni katyńskiej.
Życiorys Syn Piotra i Wiktorii z Turczynów urodzony 13 czerwca 1893 w Sąsiadowicach, w ówczesnym powiecie samborskim Królestwa Galicji i Lodomerii. 28 czerwca 1914 zakończył naukę w klasie ósmej c. k. Gimnazjum Arcyksiężniczki Elżbiety w Samborze ze zdanym egzaminem dojrzałości.
W czasie I wojny światowej walczył szeregach cesarskiej i królewskiej armii. Jego oddziałem macierzystym był 45 pułku piechoty. Na stopień podporucznika rezerwy został mianowany ze starszeństwem z 1 sierpnia 1916. W trakcie walk dostał się do niewoli włoskiej. Po uwolnieniu z niewoli wstąpił do Armii Polskiej we Francji i z nią wrócił do kraju. W czasie wojny z bolszewikami walczył w szeregach 47 pułku piechoty. 19 sierpnia 1920 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu kapitana, w piechocie, w grupie oficerów byłej armii gen. Hallera.