Stanisław Mierzwiński (ur. 27 listopada 1924 w Tłumaczu, zm. 21 kwietnia 2018) – polski inżynier mechanik, naukowiec, twórca polskiej szkoły zastosowań aerodynamiki w wentylacji i technice odpylania.
Życiorys Syn Mariana „za wybitne osiągnięcia w pracy naukowej”.. Po II wojnie światowej repatriowany wraz z rodziną do Krakowa. Tam rozpoczął w 1945 r. studia na Politechnice Śląskiej. Po przeniesieniu uczelni kontynuował studia w Gliwicach na Wydziale Mechanicznym, na specjalności energetyczno-ruchowej. W roku akademickim 1950/51 r. uzyskał tytuł inżyniera magistra mechanika (nr dyplomu 411). Podczas studiów, w roku 1949 rozpoczął pracę w Katedrze Techniki Sanitarnej Politechniki Śląskiej jako młodszy asystent, później starszy asystent. Następnie w Katedrze Ogrzewnictwa i Wentylacji był starszym asystentem, adiunktem, starszym wykładowcą i kierownikiem Zakładu Badań Urządzeń Odpylających. Z Wydziałem Inżynierii Sanitarnej, później Wydziałem Inżynierii Środowiska związany był od jego powstania w 1955 r. Uchwałą Rady Wydziału Mechaniczno-Energetycznego w 1963 r. uzyskał tytuł doktora nauk technicznych na podstawie pracy pt. Warunki ogrzewania szklarni ustalone na podstawie badań typowego obiektu (promotor: prof. nadzw. dr inż. Witold Około-Kułak). We wrześniu-październiku 1967 r.