odbył studia w zakresie aerodynamiki wentylacji przemysłowej i techniki odpylania oraz metodyki laboratoryjnych badań w tej dziedzinie w Moskiewskim Inżynieryjno-Budowlanym Instytucie, Katedra Ogrzewnictwa i Wentylacji i Leningradzkim Inżynieryjno-Budowlanym Instytucie, Katedra Ogrzewnictwa, Ciepłownictwa i Wentylacji. W 1969 r. uzyskał stopień doktora habilitowanego za pracę habilitacyjną zatytułowaną Zagadnienia doboru własności instalacji ogrzewczych dla lekkiego obiektu. W marcu 1970 r. został powołany na stanowisko docenta. We wrześniu 1978 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1991 r. został profesorem zwyczajnym.
Pełnił funkcję prodziekana ds. nauki Wydziału Inżynierii Sanitarnej (1973–1975). W latach 1973–1981 był też kierownikiem Zakładu Ogrzewnictwa, Wentylacji i Ochrony Atmosfery w Instytucie Inżynierii Ochrony Środowiska, a następnie w roku 1981 został powołany na dyrektora Instytutu Ogrzewnictwa, Wentylacji i Ochrony Powietrza, którą to funkcję sprawował do 1994 r. W roku 1995 przeszedł na emeryturę, ale jeszcze przez wiele lat pozostawał czynnym pracownikiem naukowo-dydaktycznym w Katedrze Ogrzewnictwa, Wentylacji i Techniki Odpylania na Wydziale Inżynierii Środowiska i Energetyki.