Analizę rozwinął i doprecyzował w obszernej pracy z 1937. Niezależnie Sinclair Smith uzyskał w 1936 podobny wynik dla gromady w Pannie.
W połowie XX wieku zaczęto sporządzać systematyczne katalogi. Najszerzej wykorzystywany stał się fotograficzny katalog bogatych gromad opracowany przez George’a Abella w 1958. Od lat 70. XX wieku, dzięki obserwacjom z przestrzeni kosmicznej, gromady okazały się jasnymi źródłami promieniowania rentgenowskiego pochodzącego z gorącego gazu międzygalaktycznego. Późniejszy rozwój astronomii rentgenowskiej, pomiarów efektu Siuniajewa-Zeldowicza oraz soczewkowania grawitacyjnego uczynił z grup i gromad jedno z głównych narzędzi kosmologii obserwacyjnej.
Grupy galaktyk
Grupy galaktyk są najczęstszym typem związanych układów galaktyk w lokalnym Wszechświecie i skupiają co najmniej połowę wszystkich galaktyk. Typowa grupa zawiera do około 50 jasnych członków, a jej masa i rozmiar sytuują ją między pojedynczymi dużymi galaktykami eliptycznymi a gromadami galaktyk. Do tej klasy należy m.in. Grupa Lokalna, w której znajdują się Droga Mleczna i Galaktyka Andromedy.