Poległa 13 sierpnia 1944 na Starym Mieście (ostatni raz widziana była na ul. Długiej w patrolu ze Stanisławem Letowtem, ps. „Bohun”). Przypuszcza się, że mogła zginąć w rejonie ulic Kilińskiego i Długiej, podczas eksplozji zdobycznego niemieckiego „ciężkiego nosiciela ładunków” (Sd.Kfz. 301 Ausf. C – Schwere Ladungsträger B-IV Borgward).

Jej ciała nie odnaleziono. Została pochowana w mogile symbolicznej, na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach (kw. A 12, rząd I, gr. 2/3).

Rodzina Matka – Irena Bartnik z domu Borysoglebska (1909–1944) zaangażowana była w konspirację. Aresztowana wiosną 1943 wraz z dziećmi (Marią i Jerzym), siostrą i jej 5-letnim synem Adamem. Po śledztwie więziona na Pawiaku po czym 5 sierpnia 1943 wywieziona została do Auschwitz, gdzie zmarła na tyfus.

Ojciec – Edmund Władysław Antoni Bartnik ps. „Władysław Ziemba” (1897–1939) był oficerem Legionów Józefa Piłsudskiego, z zawodu doktor weterynarii, dyrektor kombinatu rzeźnickiego w Gdyni. Po kapitulacji miasta otrzymał, jako Ślązak, od Niemców ofertę przyjęcia niemieckiego obywatelstwa – odmówił. Został aresztowany i zamordowany 13 listopada 1939 w lasach piaśnickich koło Wejherowa.

Brat – Jerzy Antoni Bartnik ps.