Jako młodszy oficer baterii i oficer łączności brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej. Dowodził baterią odpowiedzialną za zniszczenie mostu przez Berezynę 6 lipca 1920, co osłabiło bolszewicki pościg. W walkach pod Berdyczowem był dowódcą plutonu.
Od czerwca 1921 był oficerem 1. baterii 15. Pułku Artylerii Ciężkiej. Awansowany 1 czerwca 1919 na porucznika artylerii, 1 lipca 1923 na kapitana artylerii. W 1928 odbył kurs w Szkole Strzeleckiej Artylerii w Toruniu. W latach 1929–1932 był instruktorem, dowódcą baterii szkolnej, administratorem i p.o. kwatermistrza. Był też instruktorem w Szkole Podoficerów Zawodowych Artylerii w Toruniu. W 1935 ukończył kurs wywiadowczy w Oddziale II Sztabu Głównego. W 1936 odbył staż w samodzielnym referacie „Niemcy” oraz kurs w zakresie problematyki konsularnej w polskim MSZ. Od 1 października 1936 pracował jako wywiadowca w Essen i Düsseldorfie, zdobywając informacje na temat koncernów Kruppa i Rheinmetall.