Kolejne artykuły z serii były rozprawami o promieniowaniu grawitacyjnym. Praca Jordana, Ehlersa i Sachsa dotyczyła między innymi o szczególnych własnościach algebraicznych, z wykorzystaniem dwuskładnikowego formalizmu spinorowego. Zawierała również systematyczny wykład geometrycznych własności wiązek (w terminologii matematycznej: kongruencji) promieni świetlnych. Geometria czasoprzestrzeni może wpływać na propagację światła, sprawiając, że promienie zbiegają się lub rozbiegają, albo zniekształcając przekrój wiązki bez zmiany jego pola. Praca formalizuje te możliwe zmiany wiązki w kategoriach jej ekspansji (zbieganie/rozbieganie) oraz skręcenia i ścinania (deformacji zachowującej pole przekroju), wiążąc te własności z geometrią czasoprzestrzeni. Jednym z jej rezultatów jest twierdzenie Ehlersa-Sachsa, opisujące własności cienia rzucanego przez wąską wiązkę światła napotykającą nieprzezroczysty obiekt. Narzędzia opracowane w tej pracy okazały się później niezbędne dla odkrycia przez Roya Kerra rozwiązania Kerra, opisującego wirującą czarną dziurę – jednego z najważniejszych rozwiązań dokładnych.