Ostatnia z prac tej serii dotyczyła ogólnorelatywistycznego ujęcia mechaniki ośrodków ciągłych. Jakkolwiek użyteczne bywa pojęcie masy punktowej w fizyce klasycznej, w ogólnej teorii względności taka wyidealizowana koncentracja masy w jednym punkcie przestrzeni nie jest nawet poprawnie określona. Dlatego relatywistyczna hydrodynamika, czyli badanie ośrodków ciągłych, stanowi istotny element budowy modeli w ogólnej teorii względności. Praca systematycznie opisuje podstawowe pojęcia i modele. Przy okazji wydania angielskiego przekładu, 32 lata po pierwotnej publikacji, redaktor czasopisma nazwał ją „jednym z najlepszych przeglądów w tej dziedzinie”.
Inna część prowadzonych w rozprawie doktorskiej badań Ehlersa nad rozwiązaniami dokładnymi doprowadziła do wyniku, który okazał się ważny dopiero później. Gdy rozpoczynał on prace nad doktoratem, nie nastał jeszcze tak zwany złoty wiek ogólnej teorii względności, a podstawowe własności i pojęcia dotyczące czarnych dziur nie były jeszcze rozumiane. W pracy doktorskiej Ehlers udowodnił istotne własności powierzchni otaczającej czarną dziurę, później zidentyfikowanej jako jej horyzont. Wykazał w szczególności, że pole grawitacyjne w jej wnętrzu nie może być statyczne, lecz musi zmieniać się w czasie.