1 – pierwsza w Stanach Zjednoczonych, w której komercyjnie zastosowano generatory trójfazowego prądu przemiennego, pozwalającego przesyłać energię na większe odległości.

W XX wieku elektrownie wodne stawały się coraz większe, a ich budowę łączono z nawadnianiem, ochroną przeciwpowodziową, żeglugą i uprzemysłowieniem. Do symboli tej fazy należały Zapora Hoovera i Grand Coulee w Stanach Zjednoczonych. Według amerykańskiej Agencji Informacji Energetycznej (, EIA) Grand Coulee była największą elektrownią świata w latach 1949–1960, a po rozbudowie ponownie w latach 1979–1986. Pod koniec XX i na początku XXI wieku do największych elektrowni wodnych świata pod względem mocy zainstalowanej należały m.in. wenezuelska elektrownia Simóna Bolívara (Guri), Itaipú i Tama Trzech Przełomów, która ma moc zainstalowaną 22,5 GW.

Rozwój hydroenergetyki był szczególnie szybki tam, gdzie duże rzeki i obszary górskie sąsiadowały z przemysłem potrzebującym taniej energii. W wielu krajach zapory stały się także elementem polityki rozwoju regionalnego i kontroli zasobów wodnych.