W 1966 została zwolniona z redakcji magazynu „McCall’s” za napisanie kąśliwej recenzji filmu Dźwięki muzyki Roberta Wise’a; przez rok pracowała dla „The New Republic”, a w 1967 została zatrudniona w czasopiśmie „The New Yorker”, gdzie wypracowała reputację jednej z najbardziej znanych osobistości magazynu. Była znana przede wszystkim z polemicznego reportażu Raising Kane (1971), który stanowił miażdżącą krytykę polityki autorskiej (przeszczepionej do USA za pośrednictwem adwersarza Kael, ), pojmowanej jako fetyszyzacja reżyserów przez krytyków filmowych. Kael przekonywała, że prawdziwym autorem Obywatela Kane’a (1941) nie był reżyser Orson Welles, lecz scenarzysta Herman Mankiewicz. W „The New Yorkerze” pracowała do 1991, wyróżniając się prostym i dosadnym stylem pisania. Odeszła z czasopisma z powodu pogłębiającej się choroby Parkinsona. Zmarła w 2001.
Wybrana twórczość I Lost It at the Movies (1965) Kiss Kiss Bang Bang (1968) Going Steady (1970) The Citizen Kane Book (1971) Deeper into Movies (1973) Reeling (1976) When the Lights Go Down (1980)