W historiografii bywała określana jako jedna z pierwszych książek, w których widać zaczątki geometrii analitycznej, choć Getaldić nadal myślał w kategoriach klasycznej geometrii, a nie układu współrzędnych w sensie późniejszego Descartes’a.
Chorwacka tradycja historyczna podkreśla też jego zastosowanie matematyki do problemów geodezyjnych. Getaldić wyznaczał szerokość geograficzną Konstantynopola i Raguzy, a w końcowych latach życia opracował własną metodę wyznaczania objętości Ziemi bez pomiarów astronomicznych. Metoda nie ma dziś znaczenia praktycznego, ale w literaturze chorwackiej jest oceniana jako oryginalna próba czysto geodezyjnego ujęcia problemu.
Apoloniusz, Viète i spory matematyczne thumb|Karta tytułowa z 1607 roku
Znaczna część działalności Getaldicia polegała na rekonstrukcji zaginionych lub niepełnie zachowanych dzieł Apoloniusza z Pergi. W 1607 roku opublikował , poświęcone problemowi inklinacji (neusis: wstawienie odcinka danej długości między dwie krzywe), oraz , uzupełniające prace Viète’a nad zagadnieniem styczności (znalezienie okręgu stycznego do trzech danych okręgów). W 1613 roku wydał drugi tom , korygując i rozwijając wcześniejsze rozwiązania.