Tym samym mogły one sobie wzajemnie gwarantować, że nie będą oferowały energii elektrycznej na obszarze dostaw innego przedsiębiorstwa zaopatrzenia energetycznego.
Obok tych porozumień horyzontalnych konkurencję mogły wykluczać porozumienia wertykalne zawierane przez przedsiębiorstwa energetyczne na poziomie produkcji, tak między ponadregionalnymi przedsiębiorstwami powiązanymi i komunalnymi dostawcami energii elektrycznej, które były zlokalizowane na tych obszarach dostaw.
Na poziomie odbiorców końcowych system umów o demarkacji został uzupełniony poprzez umowy koncesji, które były zawierane pomiędzy przedsiębiorstwem zaopatrzenia energetycznego a państwową jednostką organizacyjną (miasto lub gmina) i gwarantowały każdorazowo temu przedsiębiorstwu na określony czas wyłączne prawo użytkowania szlaku dostaw, a tym samym wyłączność zaopatrzenia w energię. Za wyłączne użytkowanie publicznych szlaków (koncesja) przedsiębiorstwa zaopatrzenia energetycznego płaciły państwowym jednostkom organizacyjnym (miastom i gminom) stosowną opłatę, tzw. opłatę przedsiębiorstwa użyteczności publicznej (Konzessionsabgabe). Jej podstawę prawną stanowiło znowelizowane w grudniu 1991 r. rozporządzenie w sprawie opłat koncesyjnych energii elektrycznej i gazu (Verordnung über Konzessionsabgaben für Strom und Gas, Konzessionsabgabenverordnung – KAV).