Od 1 stycznia 1992 r. przedsiębiorstwa zaopatrzenia energetycznego mogły ze wszystkimi koncesjodawcami uzgadniać płatność należności do ustawowo określonej wysokości stawki. Podstawą obliczenia była każdorazowo wielkość dostaw energii elektrycznej. W przypadku dostaw dla specjalnych odbiorców obowiązywała jednolita niższa stawka.
Umowy koncesji były prawnym instrumentem, wraz z którym przedsiębiorstwa energetyczne otrzymały od gmin prawo wyłączności do budowy i eksploatacji instalacji energetycznych. Z jednej strony, gminy zobowiązywały się do przekazania przedsiębiorstwom za wniesieniem stosownej opłaty koncesyjnej wyłączne prawo do eksploatacji instalacji na swoim obszarze. Z drugiej strony, przedsiębiorstwa musiały zrezygnować z dostarczania energii odbiorcom końcowym nie mniej korzystnie niż według uzgodnionych warunków.
Na podstawie par. 103 ustawy GWB przedsiębiorstwa gospodarki energetycznej miały możliwość uzgadniania udziału ich mocy produkcyjnych energii elektrycznej i pojemności sieci transportowych w umowach o przedsiębiorstwach powiązanych. Umowy o przedsiębiorstwach powiązanych służyły dostawcom do ustalenia wzajemnych warunków zaopatrzenia.