Sufity dwóch holi gmachu zdobią malowidła przedstawiające Antarktydę i Arktykę autorstwa MacDonalda Gilla (1884–1947). W 1996 roku budynek został wpisany na listę zabytków Anglii (ang. National Heritage List for England).

W latach 30. XX w. instytut stał się ośrodkiem brytyjskich wypraw naukowych do Arktyki i Antarktyki. W latach 1934–1937 instytut wraz z Królewskim Towarzystwem Geograficznym (ang. Royal Geographical Society) wsparł Brytyjską Ekspedycję do Ziemi Grahama, która odkryła Cieśninę Jerzego VI i udowodniła, że Ziemia Grahama jest częścią kontynentu antarktycznego. Wielu uczestników wyprawy związała się później z Instytutem – główny geolog ekspedycji Launcelot Fleming (1906–1990) sprawował funkcję dyrektora Instytutu w latach 1946–1949, a biolog wyprawy Colin Bertram (1911–2001) w latach 1949–1956. Instytut wspierał również wyprawy arktyczne Gino Watkinsa (1907–1932).

W 1931 roku, z inicjatywy Debenhama, zaczęto wydawać czasopismo naukowe poświęcone tematyce polarnej – „Polar Record”.