Kadencja prezydenta trwała siedem lat.
Kompetencje wobec parlamentu Prezydent Republiki Weimarskiej został wyposażony w znaczące kompetencje, pozwalające na równoważenie pozycji ustrojowej Reichstagu. Dotyczyły one w szczególności możliwości zablokowania wejścia w życie ustawy uchwalonej przez parlament. Działając na podstawie art. 70 Konstytucji z 1919 r. prezydent podpisywał ustawy, które zostały uchwalone zgodnie z konstytucją. Wobec braku sądu konstytucyjnego prezydent stawał się w ten sposób jedynym „strażnikiem konstytucji”, władnym do oceny zgodności z konstytucją ustaw uchwalanych przez Reichstag nie tylko pod względem formalnym, ale również i materialnym.
W świetle art. 25 ust. 1 Konstytucji z 1919 r. prezydent Republiki Weimarskiej mógł rozwiązać Reichstag, nie musząc się przy tym liczyć ze stanowiskiem jakiegokolwiek innego organu państwowego, w czym należy upatrywać potężnego umocnienia jego pozycji ustrojowej. Jedynym formalnym ograniczeniem w tym zakresie było to, że izbę mógł rozwiązać „tylko jeden raz z tego samego powodu”. W praktyce politycznej regułę tę jednak niezwykle łatwo było obejść – wystarczyło sformułować uzasadnienie w odmienny sposób.