Prezydent mógł w ten sposób przedstawiać coraz to nowe przyczyny, aby w świetle prawa uzasadnić ponowne rozwiązanie izby – co pozwalało na regularne powtarzanie tego kroku. Zarządzone w wyniku rozwiązania Reichstagu przedterminowe wybory musiały się odbyć najpóźniej 60. dnia po rozwiązaniu izby (art. 25 ust. 2). Pod względem terminowym nie zachodziła tu żadna różnica w porównaniu z normalnym przypadkiem upływu czteroletniej kadencji Reichstagu – zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 Konstytucji wybory parlamentarne również odbywały się w ciągu 60 dni od zakończenia kadencji. Podobnie analogicznie wyglądała kwestia zebrania się nowo wybranej izby: w przypadku rozwiązania Reichstagu, tak samo jak przy zwykłym upływie kadencji (zgodnie z art. 23 ust. 2 Konstytucji), termin na zwołanie posiedzenia wynosił 30 dni. Poza odpowiedzialnością konstytucyjną prezydenta nie było w konstytucji weimarskiej mechanizmów, które pozwalałyby na merytoryczną weryfikację decyzji o rozwiązaniu Reichstagu, co – w połączeniu z łatwością omijania ograniczeń formalnych – stało się jedną z najistotniejszych przyczyn kryzysu ustrojowego Republiki Weimarskiej.