Kompetencje wobec rządu Działając na podstawie art. 53 konstytucji prezydent Republiki Weimarskiej powoływał i odwoływał szefa rządu (kanclerza Rzeszy), zaś na jego wniosek – poszczególnych ministrów. Decyzja prezydenta w przedmiocie powołania kanclerza i ministrów nie była uzależniona – przynajmniej z formalnego punktu widzenia – od stanowiska frakcji parlamentarnych; konstytucja weimarska nie wymagała od powołanego gabinetu uzyskania wotum zaufania ze strony Reichstagu. Zgodnie z art. 54 ust. 2 konstytucji relacje rządu z izbą opierały się na mechanizmie negatywnym: każdy członek rządu musiał ustąpić, jeżeli Reichstag w sposób wyraźny wycofał swoje zaufanie poprzez uchwalenie wotum nieufności (kanclerzowi lub poszczególnym ministrom). W ten sposób rząd ponosił podwójną odpowiedzialność polityczną – zarówno przed parlamentem, jak i przed prezydentem, który mógł w każdej chwili odwołać cały gabinet (w przypadku poszczególnego ministra, dymisja wymagała jednak formalnego wniosku kanclerza). Jeżeli członkowie rządu posiadali stabilne zaplecze parlamentarne, wpływ prezydenta na kształt i działalność gabinetu był ograniczony. Możliwość uchwalenia wotum nieufności kanclerzowi lub ministrowi powodowała, że wynik konsultacji głowy państwa z frakcjami parlamentarnymi miał kluczowe znaczenie dla politycznego oblicza gabinetu.