Zauważa, że Siedmiogród można interpretować także jako egzotykę, a nie fantastykę, argumentuje jednak, że „elementy egzotyczne”, pozbawione szczegółów, lokalnego kolorytu i realistycznej topografii, „nie mając charakteru poznawczego, budują fantastyczność”.
Filip widzi w noweli strukturę „opowiadania w opowiadaniu”, opisując wewnętrzną opowieść jako „baśń o dobrym, ale naiwnym herosie, nawiązującą do chrześcijańskich legend o świętych”. Według Narolskiej konstrukcja ramowa służy aktualizacji przesłania legendy. Powtórzony w opowieści wewnętrznej i ramowej motyw kradzieży pokazuje, że popełnione zło może zostać wykorzystane do nawrócenia grzeszników, zaś opowieść zakonnika prowadzi narratora do zwątpienia w wystarczalność „krytyki pozytywnej”.
Miłość nieprzyjaciół i spór o wymowę utworu Stanisław Fita umieszcza utwór w rozwijającym się równolegle do realistycznej twórczości Prusa nurcie fantastycznych obrazków, alegorii filozoficznych i legend, za pomocą których pisarz podejmował zagadnienia wykraczające poza możliwości poetyki realistycznej.