Po zakończeniu wojny, w 1947 jako ochotnik zgłosił się na wyjazd do Polski. Ponieważ rodzina jego żony mieszkała w Braniewie, zdecydowali się zamieszkać w tym mieście. W Braniewie również rozpoczął pracę w Komitecie Powiatowym PPR na stanowisku instruktora. Początkowo duże trudności stwarzała bariera językowa ze względu na słabe posługiwanie się językiem polskim w mowie i jeszcze słabszym w piśmie, jako że Bała nigdy nie uczęszczał do polskiej szkoły. Kolejną trudnością była też słaba znajomość problematyki rolniczej, gdyż oprócz młodzieńczych doświadczeń, później całe jego życie zawodowe związane było z przemysłem. W Braniewie brakowało po wojnie wszelkich środków lokomocji, toteż Bała swoje dwa przywiezione z Francji rowery oddał na potrzeby KP PPR w Braniewie. Po tragicznej śmierci w 1949 I sekretarza Komitetu Powiatowego w Braniewie Franciszka Skowrońskiego, komitet wojewódzki powierzył mu na kilka miesięcy funkcję I sekretarza komitetu powiatowego. Po przesunięciu na funkcję II sekretarza, nie mogąc się porozumieć z nowym zwierzchnikiem, w 1950 złożył rezygnację z pracy we władzach. Przeszedł następnie do pracy w Powiatowym Związku Gminnych Spółdzielni „Samopomoc Chłopska” (PZGS), od 1953 w Powszechnej Spółdzielni Spożywców „Społem” i od 1961 w Spółdzielni Ogrodniczej.