W 1973 przeszedł na emeryturę.
W 1949 został także wybrany prezesem oddziału powiatowego Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, którą to funkcję sprawował do roku 1957.
Został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski (1978)33 rocznica wyzwolenia Elbląga [w:] Dziennik Bałtycki, 10–12 lutego 1978, nr 34, s. 1., Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, złotą odznaką honorową „Zasłużony dla Warmii i Mazur” oraz Odznaką Grunwaldzką.
Pozostawał aktywny do lat 80.Z dyskusji na Wojewódzkiej Konferencji PZPR w Elblągu [w:] Dziennik Bałtycki, 8 stycznia 1980, nr 6, s. 2. Mieszkał w Braniewie przy ul. Bohaterów Stalingradu 43Spis telefonów województwa elbląskiego 1976/77, s. 49..
Zmarł 29 października 1989. Pochowany został na cmentarzu przy. ul. Elbląskiej w Braniewie.
Życie prywatne Był żonaty z Zofią. Małżeństwo miało dwójkę dzieci, syna i córkę. Doczekał się pięciorga wnucząt.
Przypisy
Kategoria:Członkowie Francuskiej Partii Komunistycznej Kategoria:Sekretarze Komitetów Powiatowych PZPR Kategoria:Politycy związani z Braniewem Kategoria:Odznaczeni Krzyżem Oficerskim Orderu Odrodzenia Polski